S.P.O.R.T

Pierwsza solowa płyta Tedego, to majstersztyk złożony z trzech elementów: podkłady, sample i teksty. Kolejność zupełnie przypadkowa, bo im dłużej się jej słucha, tym trudniej wyróżnić jeden tylko element.
Po "Nastukafszy"-drugiej płycie 3H/Warszawskiego Deszczu i okazjonalnych projektach samego Tedego, wydawało się, że wiadomo czego się spodziewać. Charakterystycznego, luźnego rymowania, ostrych tekstów i prawdziwego przekazu. "S.P.O.R.T." zaskoczył niewiarygodna prawdą i bezkompromisowością, poczuciem humoru, trafną obserwacją codziennego życia i rewelacyjnymi podkładami.

W każdym numerze, podkład jest ściśle powiązany z tekstem i przekazem. Zaczyna się od drugiego numeru-manifestu Tedego "Łaaał". Imprezowe podkłady uzupełnione tekstami o potrzebie popularności, wierze w sukces i własne siły. W refrenie zupełnie zaskakują zsamplowane małolatki, które na koncetach krzyczą "łaaał". Takich zabawnych i błyskotliwych tekstów i sampli jest u Tedego pełno. Czwarty "Mróz (Pancerfast)" to bujający, bardzo amerykańsko-uliczny bit samochodowy. I przede wszystkim, niesamowita specyficzna melodyka rymowania Tedego. Rymy raz się łamią, raz przechodzą bardzo płynnie. Cięższy klimat, ale numer doskonały. Od razu po nim - hawajskie plaże w podkładach i słoneczny rozleniwiający "Odcinam się". Po kilku bitach, błyskawicznie poprawia humor. Szósteczka to rzecz zwalająca z nóg - "Dyskretny chłód" z zsamplowanym kawałkiem jakiegoś opolskiego, nastrojowego przeboju, wykonywanego a'la Irena Jarocka. W ten platstykowy wokal, wspisuje się Tede ze swoim "dykretny chłód, człowieku, joł". Spokojny podkład z syntezatorowo-gitarowym loopem w kontrze do hard core'owego tekstu - genialne! Następny to sampel ze znanego utworu jazzującego "Ja trwam" - Tedeusz stonowany, ale prawdziwy. Następne świetne utwory to "Ona jest szmatą" i "Baunsuj ze mną" - prawie taneczne, lekkie podkłady, chwytliwe refreny. Gdyby nie ostre, ale bardzo prawdziwe teksty - szansa na prawdziwe przeboje. Numer szesnaście, promujący płytę "Wyścig Szczurów" najbardziej przypomina dokonania Warszafskiego Deszczu z ich wspólnej płyty. Kawałek siedemnasty "Warszafski walczyk"- to niebywała parodia Kapeli Czerniakowskiej, z odpowiednim zaśpiewem i akcentami historia o nielegalnym paleniu marihuany. Rewelacja! Każdy utwór na płycie, muzycznie i tekstowo jest odrębną, zwartą opowiastką. Tede nie mizdrzy się do publiczności, błyskotliwie i co najważniejsze, szczerze opowiada o rzeczach ważnych i imprezowych doświadczeniach, o swoich priorytetach i pieniądzach. Na tym albumie nie ma przypadkowych i częstochowskich rymów. Jest za to prawdziwa zabawa słowami, rytmicznością w nawijce i rymami. Niektóre teksty są do bólu zaskakujące, ten o łapówkarstwie policji (Mróz), ten o puszczaniu się panienek za działkę browna (Ona jest szmatą) i ten o imprezowej wpadce Tedego (Baunsuj ze mną).
Tede określa się jako "liryczny terrorysta", prasa branżowa i środowisko, postrzega go jako charyzmatycznego Emce z niespożytą kreatywnością. Opócz tego, jest dowcipnym, prawdziwym hip hopowcem, z wyraźnymi zasadami i intrygującą osobowością. Przede wszystkim, Tede jest autorem doskonałej płyty "S.P.O.R.T."